Xa dispoñible o informe do ConseJo COLEF “Adestramento Persoal en España: contexto normativo e conceptualización para abordar a súa regulación estatal”. Este documento, froito dun intenso traballo de revisión experta e validación institucional, aborda a cuestión crave de que é e que non é adestramento persoal. A proposta resúmese en ordenar sen excluír: diferenciar con claridade o adestramento persoal, reservado a titulados universitarios en CAFyD, da instrución individual de exercicio físico, lexítima para perfís técnicos de FP.
O Consejo COLEF publica o informe “Adestramento Persoal en España: contexto normativo e conceptualización para abordar a súa regulación estatal”, un documento de referencia que onte se deu a coñecer nun webinar de presentación celebrado o 1 de outubro. O texto é froito dun proceso longo e rigoroso: xurdiu tras o webinar inicial «Adestramento Persoal: cara a unha definición consensuada e competencias clave», foi revisado por especialistas e responsables de #máster universitarios, e finalmente sometido a dobre validación plenaria no Consejo COLEF. O resultado é un informe sólido, lexítimo e necesario.
Nas súas primeiras páxinas, o documento aborda a conceptualización científica do adestramento persoal, mostrando que non pode reducirse á simple atención individualizada nun ximnasio. Trátase dun proceso profesional complexo que esixe avaliación inicial, diagnóstico físico-deportivo, deseño de programas personalizados, supervisión constante, adaptación continua e reevaluación. O informe tamén percorre o sistema formativo en acondicionamento físico, destacando as diferenzas entre a formación universitaria (Grao en CAFyD) e a formación profesional (TSAF), e repasa o marco normativo autonómico, onde a maioría de leis xa reservan esta práctica ás e os titulados universitarios en CAFyD, mentres que nalgunhas comunidades permítese a técnicos de FP intervir con limitacións en poboación sa.
Con todo, o corazón do informe non está en describir a situación actual, senón en propoñer un modelo de futuro. A mensaxe é claro: ordenar sen excluír. O adestramento persoal debe entenderse como unha especialidade propia das e os educadores físico deportivos, pero iso non significa negar a existencia doutros servizos individualizados de exercicio físico.
O informe explica que non toda atención uno-a-un pode denominarse adestramento persoal. Este concepto está reservado para unha práctica profesional de alta complexidade, sustentada en coñecementos científicos e competencias avanzadas. En paralelo, recoñece que existen servizos de menor esixencia —como a instrución básica de rutinas predefinidas para poboación sa— que poden e deben estar en mans de técnicos superiores en acondicionamento físico.
A proposta consiste nunha diferenciación nítida de niveis de servizo, con denominacións claras:
- Adestramento persoal: proceso profesional universitario, científico e ético, orientado á saúde, a readaptación ou o rendemento, que integra avaliación, diagnóstico, planificación, monitorización e axustes individualizados.
- Instrución individual de exercicio físico: servizo técnico lexítimo, prestado por perfís de FP, centrado na orientación e supervisión básica de exercicios previamente definidos, sen análise funcional nin planificación personalizada.
Este esquema, lonxe de excluír, permite convivir lexitimamente a distintos perfís profesionais, cada un co seu rol, competencias e responsabilidades ben definidas. O informe resúmeo nun principio sinxelo: trátase de ordenar o mercado, non de expulsar a ninguén.
Ademais, o documento achega criterios prácticos para diferenciar servizos, como a existencia ou non de avaliación avanzada, planificación periodizada, monitorización de variables fisiolóxicas ou intervención en poboacións con necesidades especiais. Estes criterios axudan á cidadanía para identificar que servizo está a contratar, que nivel de profesionalidade implica e que perfil préstao, evitando a confusión que hoxe segue predominando no sector.
Con iso, preténdese dar unha resposta equilibrada:
- Á cidadanía, garantindo servizos de calidade, seguros e transparentes.
- Ao sector profesional, reducindo conflitos laborais e ofrecendo un marco claro de recoñecemento.
- Aos poderes públicos, achegando unha proposta coherente coas leis autonómicas xa vixentes e útil para avanzar cara a unha regulación estatal.
O informe conclúe con exemplos ilustrativos que mostran como se aplican estas distincións na práctica, deixando patente que a claridade na terminoloxía e na delimitación competencial é a única vía para lograr un modelo profesional coherente, seguro e xusto.